Gospodarka łowiecka w Nadleśnictwie Dojlidy

Polskie lasy są domem dla około 60% z ponad 600 gatunków kręgowców występujących
w naszym kraju. Rozwój cywilizacji, urbanizacja i gęsta sieć dróg bezpowrotnie naruszyły odwieczną równowagę w ekosystemach leśnych. Wpływa to bezpośrednio na bytujące tu zwierzęta. Aby zachować trwałość lasów i dbać o równowagę biologiczną, dzisiejsza liczebność zwierzyny, sposoby opieki nad nią oraz metody zapobiegania szkodom w uprawach leśnych
i rolnych są ściśle regulowane przez polskie i unijne prawo.

Czym jest współczesne łowiectwo?

Zgodnie z ustawą „Prawo łowieckie" z 1995 roku, łowiectwo stanowi integralny element ochrony środowiska przyrodniczego. Dzikie zwierzęta łowne (stanowiące ok. 20% gatunków krajowych ssaków i 12% ptaków) są dobrem ogólnonarodowym
i własnością Skarbu Państwa.

Gospodarowaniem tymi zasobami – w oparciu o zasady ekologii oraz racjonalnej gospodarki leśnej i rolnej – zajmują się wspólnie leśnicy oraz myśliwi zrzeszeni w Polskim Związku Łowieckim (PZŁ).

Na terenie Nadleśnictwa Dojlidy wyznaczonych jest 15 obwodów łowieckich, które są dzierżawione przez 10 kół łowieckich. Obwody te funkcjonują w ramach dwóch rejonów hodowlanych: Rejonu Puszczy Knyszyńskiej oraz Rejonu Bielskiego.

Zwierzyna w naszych lasach

Struktura gatunkowa zwierząt w naszych lasach jest niezwykle bogata i zróżnicowana.

Zwierzyna gruba

Wśród dużych ssaków kopytnych na naszym terenie stale bytują jelenie, sarny, łosie oraz dziki. Szacunkowe, uśrednione stany liczebne tych zwierząt kształtują się następująco:

• Sarny: ok. 1800 szt.
• Jelenie: ok. 750 szt.
• Łosie: ponad 300 osobników (warto pamiętać, że od 2001 roku w całej Polsce obowiązuje moratorium – całoroczny zakaz odstrzału łosi).
• Dziki: ich populacja wykazuje obecnie duże wahania ze względu na sytuację epizootyczną (ASF) oraz konieczność redukcji sanitarnych.

Z gatunków ściśle chronionych na terenie nadleśnictwa spotkać można bobra europejskiego oraz wydrę. Regularnie odnotowujemy także obecność dużych drapieżników – wilków, dla których okoliczne kompleksy leśne stanowią stałe terytorium łowieckie, a sporadycznie również rysi.

Zwierzyna drobna

Do zwierzyny drobnej zasiedlającej nasze łowiska należą m.in. lisy, borsuki, zające szaraki, kuny (leśne i domowe), a także ptactwo – bażanty i kuropatwy.

Jak liczymy zwierzynę w lesie?

Aby przygotować Roczne Plany Łowieckie oraz zaplanować działania ochronne i hodowlane
w lesie, musimy wiedzieć, ile zwierząt żyje w naszych obwodach. Oszacowanie 100% populacji dzikich zwierząt w gęstym lesie jest nieomal niemożliwe, dlatego leśnicy i myśliwi posługują się sprawdzonymi metodami szacunkowymi:

• Metoda pędzeń próbnych: Uznawana za jedną z najdokładniejszych. Polega na policzeniu zwierzyny na losowo wybranych powierzchniach próbnych (zazwyczaj obejmujących od 10% do 20% obszaru leśnego). Pozwala to określić nie tylko zagęszczenie, ale też strukturę płci i wieku (np. u jeleni czy saren).
• Metoda tropień zimowych: Polega na liczeniu świeżych śladów (tropów) na śniegu wzdłuż wyznaczonych stałych tras inwentaryzacyjnych.
• Całoroczna obserwacja: To ciągłe zbieranie danych przez leśników i myśliwych podczas codziennej pracy w terenie. Obserwacje te są na bieżąco raportowane i zestawiane w arkuszach inwentaryzacyjnych.

Liczebność mniejszych drapieżników i zwierzyny drobnej (takich jak lisy, kuny czy zające) najczęściej szacuje się równolegle podczas wykonywania jesiennych lub zimowych pędzeń próbnych dla zwierzyny grubej.

Informacje o stanach liczebnych zwierzyny są aktualizowane co roku na podstawie wiosennych inwentaryzacji.