Wydawca treści
Grubodziób
- Największy łuszczak gnieżdżący się w Polsce. Jego łacińską nazwę Coccothraustes coccothraustes, tłumaczona jest jako „kruszący kokosy”.
- Grubodziób to ptak typowo leśny, ściśle związany z lasami liściastymi i mieszanymi. Unika drzewostanów iglastych oraz terenów zabudowanych. Zwykle przebywa w koronach drzew, tam też w rozwidleniu gałęzi buduje gniazdo. Zimą, możemy spotkać go przy karmniku.
- Znacznie większy od wróbla, długość ciała dochodzi do 18-19 cm, waga do 60 gramów a rozpiętość skrzydeł do 30 cm.
- Ubarwienie w odcieniach brązu, szarości z granatowymi elementami i wyraźnie białym pasem skrzydłowym. Samiec i samica są podobnie ubarwieni. Pod dziobem u obu płci znajduje się czarna plama, która tworzy cieniutką czarną obwódkę wokół dzioba, a ta przechodzi tworząc maskę wokół oczu.
- Grubodziób preferuje nasiona głównie grabu i buka, ale zjada także nasiona wiśni, czereśni, tarniny czy śliwy. Nie pogardzi jagodami, orzechami laskowymi i pączkami drzew.
- Dziób gruby i mocny. W jego wnętrzu znajdują się rowki i listewki, które wspomagane językiem, ułatwiają odpowiednie ułożenie, przytrzymanie i zgniecenie nasion. Grubodziób potrzebuje zaledwie 5 sekund, aby rozłupać pestkę wiśni. Naukowcy szacują, że siła nacisku dzioba wynosi prawie 70 kg!
- Dziób u samców zmienia kolor: w szacie godowej jest niebieskoszary, a w spoczynkowej bladobeżowy.
- Na przełomie kwietnia i maja, samica składa od 3 do 4 jaja, które wysiaduje przez 14 dni. W tym czasie samiec dostarcza samicy pokarm. Młode grubodzioby są karmione owadami, drobnymi chrząszczami oraz nasionami. W miarę dorastania stają się „wegetarianami”. Grupy rodzinne mogą łączyć się w stada, przemieszczając się razem w poszukiwaniu żerowiska. Ptaki z jednej rodziny zawsze trzymają się razem.
- Trudny do zaobserwowania ze względu na skryty tryb życia. Jest płochliwy, cichy i ostrożny. Po spłoszeniu cicho alarmuje inne i od razu ucieka.
- Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Jego liczebność szacowana jest na 200-400 tys. par.
Rzekotka drzewna
- To jedyny europejski płaz, który prowadzi nadrzewny tryb życia. Zamieszkuje też łąki, pastwiska, ogrody i zagajniki. Przebywając na gałązkach krzewów i drzew, gdy nieruchoma wygrzewa się wśród liści, jest niemal niewidoczna.
- Samiec rzekotki jest naszym najgłośniejszym płazem - podczas godów jego głos może być słyszany nawet z odległości 1 km. Rzekotki nie rechoczą ani nie kumkają, wydawany dźwięk przypomina raczej bardzo głośne grzechotki.
- Grzbiet ciała ma koloru zielonego, ale również może być zabarwiony na szaro, oliwkowo, brązowo a czasami nawet na czarno. Barwa ciała danego osobnika zmienia się w zależności od bodźców zewnętrznych (wilgotności, temperatury, oświetlenia, dostępności pokarmu) i stanu emocjonalnego zwierzęcia. Zmiana barwy zajmuje około 20 minut. Kolor zielony grzbietu powraca po ustąpieniu bodźca.
- Żyje średnio 6 lat.
- Palce wszystkich kończyn zaopatrzone są w okrągłe przylgi, które umożliwiają wspinanie się po gładkich, nawet pionowych powierzchniach.
- W razie niebezpieczeństwa potrafi zastygać w bezruchu, gwałtownie przeskakiwać w dal w inne bezpieczniejsze miejsce lub spaść w dół między trawy.
- Menu rzekotki stanowią głównie pajęczaki i owady. Na swoją ofiarę poluje czatując nieruchomo. Chwyta ją szybkim wyrzutem języka lub skacze w jej kierunku.
- Pora godów przypada w zależności od temperatury w danym sezonie od kwietnia do maja/czerwca. Samica składa charakterystyczne pakiety jaj, po 20-150 sztuk w każdym, łącznie około 200-1200 jaj. Po 2-3 dniach z jaj wykluwają się kijanki. Metamorfoza trwa 2 – 3 miesiące, po tym czasie kijanki przeobrażają się w malutkie 13-15 mm rzekotki.
- Zimę spędza na lądzie, zapadając w sen zimowy. Okres hibernacji trwa od września/października do końca marca.
- W Polsce rzekotka drzewna jak i inne płazy podlega całkowitej ochronie prawnej.
To warto wiedzieć o...
Świat przyrody jest fascynujący, zaskakujący i bardzo interesujący. Leśnicy w swojej codziennej pracy, bardzo często napotykają na nietypowe znaleziska, doświadczają spotkania z dzikimi zwierzętami, na nowo odrywają znane-nieznane fakty i prawa natury. To zainspirowało nas do publikacji nowego cyklu artykułów pn. „To warto wiedzieć o…”, których tematykę, będzie dostarczała nam sama Matka Natura. Każdą napotkaną przez nas ciekawostkę z chęcią pokażemy i opiszemy w najistotniejszych faktach. Zapraszamy do wspólnego odkrywania tajników świata leśnej przyrody.
Najnowsze aktualności
Informacje o pracach leśnych
Informacje o pracach leśnych
Las podobnie jak człowiek – rodzi się, dorasta, dojrzewa, starzeje się i umiera. Od momentu posadzenia, aż po starość wymaga troski i uwagi leśników. Na każdym etapie jego rozwoju, leśnicy wykorzystując naukową wiedzę i długoletnie doświadczenie, wykonują różnorodne czynności związane z ochroną i pielęgnacją lasu.
Pielęgnacja ta polega na m.in. usuwaniu drzew, chorych, wadliwych i niebezpiecznych, które stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa dla osób w nim przebywających. Stwarzamy w ten sposób przestrzeń do wzrostu i rozwoju pozostających na powierzchni zdrowych drzew, które w przyszłości będą stanowiły trzon pięknego, dojrzałego i bezpiecznego lasu. Ten pełni wiele funkcji – ekologiczną, społeczną i gospodarczą, która to zapewnia nam drewno.
Lasy Państwowe są dostępne dla wszystkich - gwarantuje to ustawa o lasach. Jednak w szczególnych przypadkach nadleśniczy może wprowadzić okresowy zakaz wstępu do lasu, aby ochronić przyrodę lub zapewnić bezpieczeństwo ludziom. Miejsca te są oznakowane specjalnymi tablicami.
Stałym zakazem wstępu objęte są lasy stanowiące:
- uprawy leśne do 4 m wysokości;
- powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne;
- ostoje zwierząt;
- źródliska rzek i potoków;
- obszary zagrożone erozją.
Nadleśniczy może wprowadzić okresowy zakaz wstępu do lasu stanowiącego własność Skarbu Państwa, w razie gdy:
- wystąpiło zniszczenie albo znaczne uszkodzenie drzewostanów lub degradacja runa leśnego;
- występuje duże zagrożenie pożarowe;
- wykonywane są zabiegi gospodarcze związane z hodowlą, ochroną lasu lub pozyskaniem drewna.
- lasy objęte stałym lub okresowym zakazem wstępu, z wyjątkiem upraw leśnych do 4m wysokości, oznacza się tablicami z napisem „zakaz wstępu” oraz wskazaniem przyczyny i terminu obowiązywania zakazu.
Gospodarka leśna w Lasach Państwowych prowadzona jest na podstawie planów urządzenia lasu, sporządzanych dla nadleśnictw na 10 lat. Czasami plan urządzenia lasu może obowiązywać krócej w uzasadnionych przypadkach tj. wystąpienia dużych szkód lub klęsk żywiołowych. Wykonują je specjalistyczne jednostki, m.in. Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej (BULiGL). Plany urządzenia lasu, po konsultacjach z udziałem społeczeństwa, są zatwierdzane decyzją Ministra Klimatu i Środowiska.

