Asset Publisher
Wilk
10 faktów o wilku
- Wilki zazwyczaj aktywne są w nocy. Najczęściej łączą się w pary na całe życie i są bardzo przywiązane do swojej watahy. Razem polują, pomagają sobie i komunikują się przekazując różne informacje.
- Używają różnych sygnałów dźwiękowych: wycia, szczekania, warczenia, skomlenia i pisków. Wilki wyją bez przerwy przez kilkanaście sekund i powtarzają to kilkakrotnie. Wyją, gdy chcą powiadomić inne osobniki, gdzie się właśnie znajdują. Wspólne wycie zacieśnia wilcze więzi emocjonalne i jest radosnym końcem udanego polowania. Warczą, gdy chcą okazać złość, gniew i agresję. Dźwięk skomlenia jest natomiast oznaką uległości lub prośbą np. o dodatkową porcję jedzenia. Pisk wydają z siebie małe wilki podczas zabawy.
- Wilki spędzają w ruchu nawet do 10 godzin na dobę.
- Są wytrwałymi piechurami. W ciągu doby mogą przemierzyć średnio 20 km a nawet odległość 50-160 km.
- Podstawą diety wilków są dzikie ssaki kopytne. Stanowią one ponad 90% masy zjedzonego przez nie pokarmu. Wilki polują najczęściej na jelenie, sarny i dziki, głównie osobniki stare, młode i chore, choć są w stanie zabić także łosia. Dietę uzupełniają mniejszymi ofiarami, m.in. bobrami i zającami, czasami borsukami. Wataha zabija tygodniowo około trzech zwierząt. Latem wilk zjada średnio 2-4,5 kg pożywienia dziennie.
- Podczas polowania potrafią biec z prędkością do 50-60 km/h (do 5 minut mogą utrzymać szybkość nawet do 85 km/h).
- Dobrze pływają.
- Wilki rozpoznają głównie kolor szary, żółty i niebieski.
- Raz w roku, w lutym para rodzicielska przystępuje do rui. Ciąża trwa 60-65 dni. Wadery rodzą (szczenią się) w norach, wykrotach lub na ziemi, w dobrze ukrytych i osłoniętych legowiskach. W jednym miocie, pod koniec kwietnia zwykle rodzi się od 4 do 6 szczeniąt. Przez pierwsze tygodnie wilczki są głuche i ślepe.
- W pierwszym okresie życia matka karmi je własnym mlekiem, nie opuszczając w tym czasie legowiska. Zaopatrzeniem rodziny w pokarm zajmuje się samiec. Gdy tylko młode zaczynają opuszczać norę i pobierają pokarm stały, zostają pod opieką piastuna, reszta watahy udaje się na łowy. Piastun taki bawi się z nimi i broni przed ewentualną napaści. Młode karmione są przez całe stado wstępnie przeżutym i nadtrawionym pokarmem.


Asset Publisher
Asset Publisher
Babie ucho
Babie ucho
Przełom kwietnia i maja to czas pojawiania się nietypowego grzyba piestrzenicy kasztanowatej (Gyromitra esculenta) zwanej „babim uchem”.
Grzyby te rosną, głównie w piaszczystych lasach sosnowych, świerkowych, na nizinach oraz terenach podgórskich, spotykane są również na zrębach i uprawach leśnych. Piestrzenica nie jest typowym grzybem kapeluszowym, gdyż jej ciemnobrązowy owocnik, stanowi silnie, nieregularnie pofałdowana główka, kształtem przypominająca orzech włoski. Znaleziony przez nas okaz miał aż 14 cm średnicy!
Uwaga jest to grzyb trujący! Zawiera toksynę – gyromitrynę, która wywołuje zaburzenia żołądkowo-jelitowe, powoduje hemolizę, uszkadzając narządy wewnętrzne zwłaszcza wątrobę i nerki a w konsekwencji doprowadzając nawet do śmieci.
Ciekawostką jest, że gyromitryna w organizmie ludzkim jest przetwarzana na monometylohydrazynę. Większości z nas nazwa ta niewiele mówi, ale jest to substancja wykorzystywana w paliwie rakietowym!
Piestrzenica często mylona jest ze smardzem (grzybem jadalnym, będącym pod ochroną), stąd też określana jest „fałszywym smardzem”.
